Cztery miłości

Clive Staples Lewis od zawsze kojarzył mi się z "Opowieściami z Narnii" -nic dziwnego.Niemniej jednak, jeden z bliższych przyjaciół Tolkiena (a jakże!) był nie tylko znakomitym pisarzem, lecz również historykiem, filozofem i teologiem, co bez wątpienia znacząco wpłynęło na powstanie kilku tomów esejów. Jedną z takich pozycji są "Cztery miłości", w których autor pisze o...

... o miłości rzecz jasna. Lewis skupia się w swoich rozmyślaniach na czterech tytułowych i najważniejszych wg niego rodzajach miłości: przywiązaniu, przyjaźni, miłości erotycznej i Caritasie, który - będący miłością Boga - jest z nich wszystkich najważniejszy.  Autor dużą wagę przywiązuje do tego, aby przekazać czytelnikowi (słusznie zresztą), jak nikłe są granice między tymi miłościami.

Wbrew pozorom, książka nie urzekła mnie od początku. Strasznie męczyłam się przy samym wstępie - wiem, że książka jest o miłości, ale kiedy w co drugim zdaniu czytam "miłość" lub "Bóg", staje się to trochę nudne... Całość wydała mi się zbyt teologiczna - rozumiem, że jest to silnie związane z autorem książki, jednak Boga było w niej dla mnie zbyt dużo; zdarzało się że traciłam  przez to główny sens mojej lektury. Zastanawiałam się chwilami, czy jest to książka o miłości, czy o Bogu.

Bardzo podobała mi się chronologia, którą zachował Lewis. Rozpoczął od - jego zdaniem - najmniej ważnego przywiązania, skończywszy na miłości Boga i bliźniego, Caritasie. Wszakże 

(...) najważniejsze na najniższym wznosi się i opiera.

Książka - mimo niezbyt ciekawego wstępu - jest całkiem ciekawa, kiedy czytelnik wniknie w - niekiedy lekko zawiły - język Lewisa. Ukazuje w nowym świetle miłość zarówno tą, którą dajemy jak i tą otrzymywaną. W końcu... Kto by pomyślał, żeby przywiązanie nazwać miłością? Książkę uważam za bardzo dobrą, jednak nie uważam żeby przebrnął przez nią każdy. Jest bez wątpienia dla ludzi poszukujących odpowiedzi, chcących wiedzieć kim i po co jesteśmy.

Kochać to znaczy być wrażliwym.