Córka nomadów

Kolejna pozycja autorstwa Waris Dirie, która trafiła w moje ręce... tak właściwie to przypadkiem. Wielu ludzi mówi, że jest to kolejna część "Kwiatu pustyni". Owszem, w książce opisane jest dalsze życie bohaterki, jednakże - co jest zaletą tej pozycji - można czytać ją bez znajomości pierwszej książki - wiele rzeczy jest epizodycznie wspomnianych.


W „Córce nomadów” autorka opisuje swój powrót w rodzinne strony po 20 latach. Nie wie dokładnie, w jakim stanie są jej rodzice oraz rodzeństwo. Warty uwagi jest jednak fakt, że przez te wszystkie lata sytuacja polityczna w Somalii nie uległa żadnej poprawie - można nawet powiedzieć, że jest coraz gorzej. Somalia jest jednym z najbiedniejszych państw; ciągle trwają tam działania wojenne, w których ginie wiele niewinnych osób. Kobiety dalej traktowane są jak zwierzęta, gorsza kategoria.

Bardzo zainteresowały mnie zwyczaje obecne w wiosce,gdzie mieszka obecnie matka autorki. Waris dokładnie opisuje je poprzez sytuacje mające miejsce podczas jej pobytu w Somalii. Jednym z takich zachowań jest na przykład używanie rąk: prawej używa się do jedzenia, zaś lewej do mniej "czystych" czynności, takich jak np. podcieranie się. Te i inne ciekawostki są gratką dla osób, które interesują się innymi kulturami.W książce jest również wiele różnego rodzaju somalijskich piosenek i przysłów, którymi to zazwyczaj zaczyna lub kończy się każdy nowy rozdział.

Piękne w tej książce jest to, że mimo bólu i cierpienia panującego w Somalii, zawsze świeci słońce. Deszcz jest dla nich jak prawdziwe święto. Ludzie cieszą się tym, co mają w danej chwili, nie oczekując więcej. Jest to wspaniałe ukazanie różnic między zachowaniami na zachodzie, a w Afryce. Książka bardzo mi się podoba. Owszem, przez częste powracanie do "Kwiatu pustyni" są momenty, kiedy staje się lekko nużąca. Jednakże, świat, w który wprowadza nas Waris Dirie - jej świat - to dla mnie, wspaniała podróż, i mam nadzieję że dla każdego czytelnika również taką będzie. Polecam :)