Wielcy nieprzeczytani

Jakiś czas temu przeglądając stronę internetową Polityki natrafiłam na bardzo ciekawy artykuł z 2011 roku o arcydziełach literatury, które mimo wszystko się omija (gdybyście nie mieli okazji czytać - kliknijcie tutaj). Ostatnio pojawia się też od groma rankingów i zestawień typu "100 książek, które trzeba przeczytać przed śmiercią" czy "10 książek, bez przeczytania których Twoje życie nie ma sensu".



Zaczęłam się sama zastanawiać, czy są książki, których nie przeczytałam i tego żałuję. Owszem, są, i co więcej - jest ich dość sporo. Inna sprawa, gdybym nie żałowała (ten wątek rozwinę może kiedy indziej), ale cóż... Mimo iż wiem, że prędzej czy później po te lektury w życiu sięgnę, póki co muszę zaliczyć je w poczet "wielkich nieprzeczytanych". Także zapraszam na zapoznanie się z moją prywatną ścianą płaczu.

1) Ania z Zielonego Wzgórza, Lucy Maud Montgomery

 Moja zmora od czasów podstawówki. Ilekroć rozmawiam z kimś i mówię, że nie przeczytałam książki o przygodach Ani to obserwuję minę typu "szok i niedowierzanie". No cóż poradzę na to, że moja polonistka nie była zbyt rozgarnięta i nie zdążyliśmy w ogóle dość z programem do "Ani...". Później były inne lektury, inne zajęcia i szybko uleciało z głowy, że była w ogóle taka książka. Wszyscy zawsze rozpływają się z zachwytem nad przygodami rudowłosej dziewczynki a ja siedzę cicho i nie potrafię nic na jej temat powiedzieć poza tym, że była ruda i była z Zielonych Wzgórz. Zapewne to właśnie dlatego dzieło Lucy Montgomery zawsze znajduje się u mnie w czołówce jeśli chodzi o książki nieprzeczytane.


2) Trylogia, Henryk Sienkiewicz

Kolejny koszmar, tym razem gimnazjalny. Pamiętam, kiedy miałam przeczytać Krzyżaków i przebrnęłam przez nich z bardzo, przeogromnie wielkim trudem. Byłam z siebie dumna, a wielkie tomiszcze straszy do dziś na półce w moim pokoju na pamiątkę tego wiekopomnego wydarzenia. Kiedy zaś przyszło do Trylogii, po prostu odpadłam. Nie dałam rady przeczytać choćby połowy Ogniem i mieczem, o Panu Wołodyjowskim nie wspominając. Mój mózg siadał po przeczytaniu kilku stron. Ponoć do pewnych książek trzeba dojrzeć - może kiedyś przyjdzie czas i na takie wybryki z mojej strony. Niemniej, dzięki Trylogii właśnie nabyłam przydatną w czasie szkolnej edukacji zdolność konwersowania z polonistką o książkach, których nie przeczytałam, Także przynajmniej za to panu Sienkiewiczowi bardzo dziękuję. :)

3) Anna Karenina, Lew Tołstoj

Dobra, czas zostawić szkołę i skupić się na tym co generalnie mnie ostatnio kręci - klasyka literatury światowej. Nie oszukujmy się, dzieło Tołstoja do tych właśnie należy, pojawia się niemal w każdym wspomnianym przeze mnie zestawieniu. Wszystko wzięło się stąd, że kilka lat temu zdarzyło mi się popełnić oglądanie Ostatniej piosenki, gdzie bohaterka grana przez Miley czytała sobie Annę Kareninę. Anitka się wciągnęła i postanowiła sobie, iż tę książkę przeczyta. Zawsze kiedy miałam czas na czytanie Tołstoja musiało wypaść coś innego. Every single fuckin' time... No cóż, przynajmniej wiem, że chcę to dzieło poznać i zrobię to, nieważne jak. Tylko jeszcze trochę będę musiała z tym poczekać. W przyrodzie ponoć nic nie ginie, na szczęście.

4) Saga Wiedźmin, Andrzej Sapkowski

Swego czasu czytałam bardzo dużo fantasy. Naprawdę spore ilości. Szybko przestałam, bo żadna książka nie równała się z moim nieprzejednanym Mistrzem Tolkienem (później stwierdziłam, że na drugie miejsce wskoczy Martin po sadze Pieśń Lodu i Ognia). Co więcej, większość z nich nie była wg mnie nawet dobra - ot, mdłe, ckliwe historyjki bez większego sensu czy przekazu. Po opiniach moich kolegów doszłam do jednego wniosku - konkurenta mogę szukać tylko i wyłącznie na moim rodzimym, polskim podwórku. Kompendium Sapkowskiego użyłam w mojej pracy maturalnej, a dalej nie mogę zabrać się za Wiedźmina. Na szczęście postanowiłam sobie, że pewnego dnia wszystkie części staną dumnie na mojej półce. I niech tak się stanie!

5) Śniadanie u Tiffany'ego, Truman Capote

Jako wielka fanka filmu z Audrey Hepburn w roli głównej, nieznajomość książki Trumana Capote uważam za prawdziwy grzech i profanację tak wspaniałej historii. Ilekroć z moją przyjaciółką oglądamy Śniadanie... naprzemiennie z Dumą i uprzedzeniem obiecuję sobie, że znajdę i przeczytam, choćby nie wiem co. Niestety, jeszcze nie znalazłam, a czasu też ostatnio jak na lekarstwo...
Może muszę obejrzeć ten film jeszcze tak, no powiedzmy, jedenaście razy żeby książka wpadła w moje ręce. Nie wiadomo. Ważne, że wpadnie.



Przeczytać wszystkiego się nie da - to fakt. Tak samo jest z tymi tutaj - nie mam pojęcia, czy dane mi będzie po nie sięgnąć, ale nigdy nie należy mówić "nigdy". A jak jest z Wami, macie taką swoją ścianę płaczu? :)