Bukareszt. Kurz i krew

Prawdziwa podróż odkrywcza nie polega na poszukiwaniu nowych lądów, lecz na nowym spojrzeniu.

Powyższy cytat Marcela Prousta przyświecał mi podczas czytania tego przepięknego reportażu Małgorzaty Rejmer. Autorka w "Bukareszcie..." pozwoliła poznać Rumunię z zupełnie innej strony; z tej dla wielu z nas obcej, lecz jakże podobnej nam, strony.

Małgorzata Rejmer do Rumunii powracała w latach 2009-2011. Początkowo nieśmiało stawiane osądy przekształciły się w pełni świadome.

Bukareszt, nazywany Paryżem Wschodniej Europy, był świadkiem bardzo drastycznej, smutnej, wręcz mrocznej historii swojego kraju. Czasy inwigilacji zakończone egzekucją Nicolae Ceauşescu - Ojca Narodu była niepewną próbą na normalne życie i nikt nie wiedział, co może stać się dalej. Cierpienie i dyktatura towarzyszyły Rumunom i po dziś dzień odciskają piętno na każdym z nich...

Autorka dokonała czegoś niezwykłego - ukazała Bukareszt jako miasto wielu sprzeczności, mówiące wieloma głosami, oparte na wielu kontrastach. Odważyła się spojrzeć na Rumunię oczami obiektywnego obserwatora, szukając trudnych pytań, których boją się sami mieszkańcy. Cechuje się intymnością, jak również bezwzględnym ukazaniem prawdziwego życia, pełnego chaosu, aborcji, bezpańskich psów i architektonicznego miszmaszu. 

Historie, w których jest tylko cierpienie, nie mają żadnej wartości.

W swojej książce pisze Małgorzata Rejmer. Jednakże, Bukareszt w głównej mierze składał się właśnie z cierpienia. Widoczne były również smutek, euforia, często rezygnacja , posłuszeństwo...

Rumuni wydają się ciągle poszukiwać swojej drogi, tożsamości. Rewolucji nie chcą nazywać rewolucją, w sumie pewnie o niej nie myślą. Ich smutek jest przejmująco piękny, ich zrezygnowanie to swego rodzaju wizytówka. Niemniej jednak, Małgorzata Rejmer pokazała nam zupełnie inną Rumunię niż tą, którą widzimy naszymi oczami. Jest to naprawdę świetny reportaż.